Zomerkamp 2021

Zoals (bijna) elk jaar reizen we ook dit jaar weer af naar een toffe bestemming om gave rivieren te varen. Dit jaar vertrok het zomerkamp richting de durance. 31 okawanen, 8 auto’s en veel goede zin dat is het secret recept! De een gaat via sault brenaz de ander rijd recht naar de rivieren, de een vertrekt op vrijdag de ander komt pas zondag aan. Genoeg variatie dus. Hieronder wat toffe verhalen van mensen die wellicht wel en sommige die niet zijn gaan zwemmen! Een goede herinnering aan wederom een fantastisch zomerkamp!

Zaterdag: durance en saint clement, de kajakker vaart niet ver van de boom.

Zoals alles bij okawa kunnen sommige dingen wat langer duren dan anders, zo ook dit stukje van Noa over de eerste vaardag in het Durance gebied voor een aantal mesen.

Het was de zaterdag van het zomerkamp met op de planning met de groep minder ervaren leden onder begeleiding van wat ervaren leden, van de Camping een mooi stuk over de Durance varen naar de slalom baan van St Clement waar de meer ervaren mensen eerst nog even een dagje rustig aan wat zouden aankloten in de golven van het baantje.

Op veiligheidsweekend maakte iemand nog de grap dat we wel altijd oefenen op z-drags etc maar dat je die eens in je leven nodig hebt. Maar je raad het misschien al wel (of niet) dit was zo’n dag dat katrollen, lijnen en karabiners heel goed van pas komen.

Om te beginnen bij het begin, het was rustig op het water, het zonnetje scheen en er stond niet te veel wind. Niet zoveel aan de hand dus, en met het vaartempo ging het ook wel lekker. Tot er ineens een bocht in zicht kwam die niet vrij leek te zijn, een deel van de groep ging kort daarop verkennen hoe het zat met deze bocht terwijl de andere helft van de groep lekker in een keerwater dobberde. Toen duidelijk werd dat er een boom dwars in de hoofdstroom lag was er natuurlijk maar 1 optie en dat was de meerdere pinsets en zelfs de aanwezige bijl te gebruiken als ze er dan toch zijn en voor iedereen het water weer wat veiliger te maken en de boom te verwijderen.

Tak voor tak werd de boom verwijdert door aangelijnde zwemmers, terwijl de beginners uit de groep om de beurt op de wacht gingen staan stroomopwaarts. Na dit avontuur dat de route ongeveer 2 keer zo lang maakte gingen we door naar St. Clement waar de groep die op het baantje was gaan varen bij onze aankomst al aan het omkleden was. Het was een erg interessante dag 😊

Zondag: Beneden Guil, Mervyn gaat de rivier in.

De eerste dag, een lekker zonnig stuk varen op de Guil

Natuurlijk, 3 seconden niet opletten en Mervyn gaat op zijn muil

Voor sommige was het lekker makkelijk invaren na een goede nacht slapen

Voor andere was het een ochtend voortdurend over stenen schrapen

Verderop kwamen we aan bij een prachtige baan

Een golf? Gewoon hard overheen gaan!

Lekker keerstroompje hier of daar pakken

Of gewoon omslaan en uitspoelen op de zandbakken

Genoten en lekker gevaren hadden we zeker

De voorvaarders en vissers verdienen een gouden beker

Geniet nog lekker van de andere verhalen

Geen idee hoe ik dit nog met een rijm moet eindigen… garnalen

Na een heerlijk avondmaal is bijna de hele groep compleet, alleen Hugo mist nog. Wat zal de dag van morgen ons gaan brengen? Veiligheid natuurlijk, en de boven guil!

Maandag: Boven Guil from Jorn’s perspective

Today we spent half a day on the upper Guil. The drive to the get-in already has views of the various sections of the Guil in its stunning valley. Further along the valley we pass chateau Queyras, which marks the end of the upper Guil and the start of some stouter sections. At the get-in the river is a bit shallow and relatively calm. Good steering is required to not bump into every rock but when you get a moment to look around it is beautiful. A valley high in the mountains with a clear river that flows to a backdrop of the alpine peaks of the Ecrin national park.

After a while the valley becomes steeper and we enter the Goat canyon. The shallow, wide character of the river changes to bring some amazing pool and drop sections. Here good steering is definitely required to ride a smooth line down rapids. Luckily I was able to get a nice line down the sections and in combination with the stunning environment I will certainly remember this river.

After the small canyon the river widened again and it stayed that way until the get-out at the chateau. With some ice-cream right at the get out, want more could you want.

Een lekker avondmaaltje natuurlijk, en leuke mensen om je heen. Maar dat zit wel goed bij ESKV Okawa.

Sunshine Run, AKA de dag dat alles niet volgens plan was…

Het Begon op een mooie zonnige ochtend, 3 auto’s gingen alvast shuttelen om de logistiek rond te krijgen. Bij terugkomst was er paniek op de camping. Daniel reageerde niet goed op de eerder gekregen medicatie en binnen no time stonden er niet 1, 2 of 3 ambulances maar waren het er (ja, je kan dit inderdaad makkelijk raden) 4. Daniel werd meegenomen en de plannen moesten voor de 3de keer wijzigen. 1 auto gevuld met Anton, Freek en Tara gingen achter Daniel aan voor de mental support en de rest ging shuttelen. Het plan was dat een deel tot het gat ging varen en een ander deel ging de hele sunshine run doen, we vertrokken vanaf de camping. Nadat iedereen was ingestapt en we een anderhalf uur later bij saint clement waren, kwamen we tot de conclusie dat de hele sunshine run wel wat hoog gegrepen was… Maarja, de auto van Randor en mij (Chaneequa) stonden wel al in Embrun. Na een kort beraad en met frisse tegenzin was er wederom een nieuw plan. Ik en Randor gingen de auto snel halen in Embrun en de rest ging varen tot het gat. Gezien het al laat was, moesten Randor en ik er een beetje tempo achter zetten. Het traject is 16 km lang en normaal gesproken staat er ongeveer 3 uur voor. Het eerste stuk ging soepel en op een gegeven moment herkende we de passage voor het gat. Gezien de tijd besloten we gewoon lekker door te varen zonder eerst te gaan kijken, want ja… waar is dat nu voor nodig. Hmmm. Achteraf bleek inderdaad dat het nergens voor nodig was, ik had een mooie lijn en kwam er soepel doorheen. Randor het een iets minder mooie lijn, maar kwam er ook soepel doorheen. Snel even een berichtje naar de andere groep dat wij bij het gat waren en weer snel door. Het voelde als een race tegen de klok. Na wat leuke golventreintjes en een aantal kajakkers en raft ingehaald te hebben begon de vermoeidheid toe te slaan, hoever was het nog, waar zijn we ergens? Na een snelle check op Google maps bleek dat we er bijna waren. Maar het spannendste moest nog komen, gedurende 16 km had ik slecht 1 keerwater gepakt… Kon ik het nog wel dat keerwater varen?? De spanning nam toe, de laatste golven waren leuk en tijdens het uitstappen waren slechts mijn voetjes nat! Ik weet niet of het een recordtijd is, maar we waren trots op onze tijd 1 uur en 16 minuten!

Snel omkleden om de andere groep niet te laten wachten, dat is wat we dachten. Bij aankomst was de helft nog niet eens door het gat geweest, en daarna wilde er nog een aantal spelen in het gat.. Al die haast voor niets… Behalve dan voor een goede tijd en een lekkere cardio workout!

Eenmaal terug op de camping was het weer tijd om te koken en te vergaderen. Want morgen was voor sommige een rustdag en voor andere een heerlijke beek, namelijk de Gryonde

Woensdag: Gyronde, de dag die begon met 10 personen, en eindigde met 7 personen en 8 boten..

Voor de gevorderde groep was het op woensdag tijd om de Gyronde te gaan varen. Auke (de schrijver van dit stuk), Ron, Jorn, Vliegtuig Rick, Birgit, Jarige Chaneequa, Roderick, Freek, Tom, Bas en Harm stapten ’s ochtends vrolijk in de auto richting de instap.

We zouden 2 trajecten gaan varen, want er zat een stuk onbevaarbaar in. Daarom zouden we na het eerste traject uitstappen en een stukje omdragen, om vervolgens de Gyronde af te varen richting het baantje bij Argentiere.

Na het scouten van een stukje rivier en het bewonderen van de instap onder de dam werd het duidelijk dat het vanaf het begin meteen aanpoten zou worden. Na een goede warming-up was het tijd om de groep in twee groepen te verdelen. Groep een aangevoerd door Freek, en groep 2 met Tom als voorvaarder.

Nadat groep 1 was vertrokken was het tijd voor groep 2 om in te stappen. Na het eerste stuk lekker gevaren te hebben bleef Tom vasthangen in een wals en was ik mijn voorvaarder kwijt. Alleen en verloren sopte ik verder en haalde veilig een keerwater om vervolgens na Tom weer in te voegen. Later haalde ik de lijn van Tom niet en ging vervolgens op de kop een wals af. Nadat 2 pogingen om te rollen niet waren gelukt, maar stenen koppen wel, besloot ik om te gaan zwemmen. Tom deed nog een poging om mijn boot eruit te vissen, maar dat was niet gelukt. Hij had Freek nog gebeld dat er een boot aan komt, maar groep 1 stond op dat moment net aan de kant bij de eerste uitstap om om te gaan dragen en zagen mijn boot het onbevaarbare stuk in gaan.

Freek is er vervolgens nog achteraan te gaan om de boot een paar kilometer verderop bij Argentiere terug te vinden. Hij was gered door andere kajakkers. Hij was aardig toegetakeld maar hij leefde nog. Zo werd mijn liquid logic stomper toch een stukje stomper.

Wat er verder tijdens het varen gebeurd is heb ik als wandelaar geen weet van.

Later hoorde ik nog dat ik niet de enige zwemmer was, want Birgit nam ook nog een duik na een boom geknuffeld te hebben en werd gered door een Frans vrouwtje.

Zoals Noas stukje Liet Birgits stukje ook lang op zich wachten… Dit heeft Birgit te vertellen over haar zwem en lift party:

Niks dus, vooral vragen dus waarom ze ging zwemmen en hoe trots ze erop was!

In de avond werd er nog lang feest gevierd en taart gegeten, want de Verjaardag van Chaneequa moest natuurlijk gevierd worden! En de leeftijd laten we maar even in het midden…

Donderdag Boven guisane: Mick ging niet eens zwemmen, maar kan wel toffe stukjes schrijven.

De (boven)Guisanne, wat kan je erover zeggen.

Het is allemaal aanwezig; rustig sturen, hard door peddelen en een "S-bocht".

Wat verwacht een Okawaan nog meer van een rivier?

Het was een van de laatste rivieren die gevaren werd.

Voor zover ik me kan herinneren ging alles vrij soepel, behalve het weer, dat had wel Nederlands kunnen zijn.

Mooi weer terwijl je in de auto zit en dan begint het te miezeren als je bij de instap bent.

Tijd om snel om te kleden in je kajakgear en dan blijf je wel droog, want daar is je gear toch voor? Om je droog te houden van de regen?

gelukkig was er ook een picnic tafel met overkapping aanwezig, even snel je (resterende) ontbijt nog op eten, terwijl je wacht op de terugkomst van de chauffeurs.

aangezien we met een vrij grote groep waren splitste we op in 3 subgroepjes. om de beurt gingen we de rivier af, om toch weer samen te komen bij de beruchte S-bocht.

Tot aan de S-bocht is er niet veel opmerkelijks aan de rivier, het was een goede afwisseling van "rustig sturen en stenen ontwijken" en "toch maar even aanzetten, die steen komt te dichtbij".

Ik merkte dat we bij de S-bocht aankwamen toen de 2 andere groepjes ons uit het water signaleerde. Eenmaal uitgestapt vond ik na wat zoeken de rest.

ik meen dat ik 2x verkeerd ben gelopen op een stukje van 7 meter. En nee er was geen pad, het was heel door het gewas heen lopen en afgaan op het beetje geluid wat je kon horen.

We leren bij Okawa niet alleen waterlezen, maar ook spoorzoeken, als je als laatste het gewas doormoet.

Toen begon het scouten van de "S-bocht", we stonden eerst op een kiezel strandje.

Vanaf dat kiezelstrandje zag je alleen maar wat schuimkoppen, niet veel om op af te gaan, dus dan kies je nog een andere scoutplek, toch nog even hiken tijdens het kajakken.

In totaal hebben we tot 3x toe een nieuwe scoutplek gekozen, niet omdat het onoverzichtelijk was.

Integenstelling, vanaf iedere plek had je perfect zicht op een gedeelte van de passage, maar omdat de passage ontzettend lang was.

Er zou veiligheid uitgezet worden op 2 plekken, door de 2 groepjes die op hen beurt wachten met varen.

Dit werd besloten omdat er maar 2 kleine keerwaters waren op het einde en de passage erg lang was.

Uiteindelijk had ik mijn twijfels of ik het wel zou moeten varen, verschillende okawanen gingen niet, anderen hadden twijfels.

"Iemand die op het water is, die moet varen", een oud nederlands gezegde, zo voelde ik me uiteindelijk.

Ik was gekomen om leuk water te varen en dat zou ik gaan doen ook, als eendje achter Freek.

Ik had die week al vaker achter Freek gevaren en dat gaf vertrouwen, wetend dat hij de goede lijn zou kiezen.

Een lijn die lastiger te volgen was dan verwacht.

het ging ongeveer zo:

Freek vaart links, gaat rustig naar rechts om een steen te ontwijken, zover zo goed.

je knippert 1x met je ogen en Freek is niet meer rechts, maar links.

Links, aan de juiste kant van de rivier.

Links, precies op de lijn die je zou moeten hebben.

Links, van die ene (grote) steen.

Wat doe je dan nog? Probeer je om toch nog voor de steen langs te gaan om links te komen? Kies je een eigen route op rechts?

Ik ging niet links. Ik ging niet rechts.

Links zou ik niet halen. Rechts zaten nog meer stenen.

Ik ging voor de steen, rechtdoor over de steen heen.

Het was niet elegant, maar wel praktisch.

Het was niet de juiste manier, maar wel de juiste uitkomst.

Ik zat weer op de goede lijn, als eendje achter Freek.

Eind goed, al goed.

Wat nou precies "de S-bocht" in de passage was?

Ik heb geen idee, voor mijn gevoel slingerden we over de rivier heen en weer, zonder enige regelmaat, met de nodige geraakte steen.

Al met al:

Een leuke rivier om te varen;

Een mooie rivier om te leren scouten;

Een goede rivier om veiligheid te leren;

En een geweldige rivier om een verhaaltje over te schrijven!

En deze avond, het kan niet uitblijven was het tijd voor Pizza!! Lekker hoor.

Snel ons bed in want morgen was een belangrijke dag, de dag dat iedereen getest ging worden… Spannend hoor, Maar voor het testen eerst nog even varen, en foto’s maken natuurlijk.

Vrijdag, Argientiere met een belangrijke fotoshoot

Op een van de laatste dagen gingen we naar Argentiere, of de laatste zomerkamp staat niet zo heel vers meer in mijn geheugen. Nadat we eerst met zijn allen het baantje hadden afgevaren moesten er nog wat foto’s worden gemaakt voor de sponsor Decathlon. Gelukkig zijn er wel een paar mooie foto’s uitgekomen zoals je hieronder ziet, want het was een hele fotoshoot.

De fotoshoot had de nodige tijd in beslag genomen en we konden dus nog 1 keer het baantje afvaren. De gevorderdere leden wilden graag een beetje spelen zonder een eendje mee te hebben en zo kwam het dat Harm ineens opgescheept zat met 4 eendjes. Eendje nummer 1 was Noa, nummertje 2 dat was ik (Rian), nummer 3 was rolkoffer Rick en de laatste was Jochem, hiernaast is een fotootje te zien. Ik hoor je nu denken 4 eendjes is dat niet een beetje gewaagd, ja dat is inderdaad zo…

Noa bleef netjes achter Harm. Ik had opeens wel erg weinig afstand van Noa net voor de golf (geloof ik dat het was) dus ik besloot snel om een beetje rechts van Noa te varen en dat had ik beter niet kunnen doen want de schouder van de golf duwde zo mijn boot om. Zonder nadenken heb ik gelijk mijn spatzeil getrokken en toen zwom ik, links van mij was ineens een keerwater en daar zwom ik naartoe. Op de foto hiernaast zie je me op de kant staan. Nadat Tom had gezegd dat ik wel kon gaan lopen, liep ik richting de uitstap. Onderweg kom ik een Jochem tegen zittend op een steen midden in het water, je kunt je wel voorstellen dat ik dacht wat is hier gebeurt. Wat er dan met Jochem is gebeurd kun je lezen in zijn stukje.

En dit is wat Jochem erover te vertellen heeft…

Zoals je al hebt kunnen lezen was Rian niet de enige die ging zwemmen op Argentière, ik wilde graag ook nog even proeven hoe warm het water was. Aangezien alle Okawanen druk bezig waren met de belangrijke fotoshoot voor de Decathlon bleef alleen Harm nog over om vier eendjes van Argentière af te begeleiden. Vol van vertrouwen besloot ik om als laatste te gaan.

Het eerste stuk ging vlekkeloos, Harm was ondertussen al te ver weg om zijn lijn nog goed te volgen, dus moesten we maar een beetje improviseren. Toen ik op een gegeven moment even niet oplette zag ik ineens een zwemmende Rian recht voor m’n neus. Aangezien ik veel te dicht op rolkoffer Rick zat had ik ook geen tijd meer om hard te kunnen remmen.

Op dit moment lagen er dus twee boten in de weg, waarvan eentje zonder bemanning. Om te zorgen dat ik niet Rick mee in mijn graf nam besloot ik een beetje uit te wijken naar rechts. Helaas lag hier een steen met een kleine wals erachter, in paniek maakte ik een draai waardoor ik uiteindelijk achterstevoren van deze steen af ging. Dit liep echter niet al te best af, want nadat ik voorbij de steen was, lag ik ook al gelijk ondersteboven.

Zonder al te veel nadenken heb ik ook niet meer geprobeerd om te rollen, ik was binnen mum van tijd uit mijn boot en gedropt op een zielige steen in het midden van de rivier.

Toen werd er getest en bleek er nog iemand positief te zijn, na een stevig beraad van het bestuur en de commissie, is er helaas besloten om het zomerkamp een dag eerder te staken en morgen naar huis te gaan… Maar gedurende de week zijn we niet alleen op het water actief geweest, er is ook genoeg te beleven op het kamp, Tara en jeroen schreven daar een leuk stukje over. Welk team kies jij??

Kamp ziek zwak en misselijk

Zomerkamp heeft dit jaar een nieuwe afdeling gekregen; ‘Kamp ziek zwak en misselijk.’ Niet gek met 30 man dat er subgroepen ontstaan. Kamp ziek zwak en misselijk is opgericht door Jeroen en Tara in 2021. Ontstoken hartzakjes en chronische Lyme zijn dus genoeg om onderdeel te worden van deze felbegeerde groep mensen - mocht je willen weten hoe je je aansluit. Een belangrijk onderdeel van kamp ZZM is de hangmatplicht; zeker 50% van je kampervaring moet worden besteed aan rusten. Maar als je denkt dat je kan uitrusten op een zomerkamp van Okawa heb je het mis.


Vanuit onze hangmatjes (oké, de hangmatjes van Jeroen en Sjaan. Dank daarvoor Sjaan<3) zagen we hoe het Okawa kamp langzaam besefte dat kamp ZZM de betere plek is om te zijn. Daniël was de eerste die zich bij ons aansloot. Met een beetje hulp van Anton was de arm van Daniël kapot genoeg om te kunnen voldoen aan de 50% hangmatplicht. Niet heel veel later sloot ook Loek zich aan met een overtuigende Corona besmetting. Life is better on the hangmatplicht side. Op dit punt werd kamp ZZM al zo groot dat er een subgroep moest onstaan in onze subgroep. Loek startte zijn eigen franchise een stukje verderop.


Paniek ontstond toen Daniël besefte dat als hij niet beter zijn best zou doen hij snel geen onderdeel meer zou mogen uitmaken van kamp ziek zwak en misselijk. Is je arm genezen? Dan ben je helaas niet meer welkom. Dus Daniël besloot het rigoureuzer aan te pakken en een overdosis Ibuprofen te nemen en in te storten. Na een interactieve sessie kwam de ambulance om Daniël op te halen en een streng beraad volgde; Het was nu duidelijk dat Daniël permanent onderdeel mocht worden van kamp ZZM.


En toen ging het hard. Meer en meer mensen sloten zich aan bij ons kamp, en vooral bij de Corona franchise van Loek (Kudo’s aan jou daarvoor Loek, dat hadden we zelf niet beter kunnen regelen). Het ging zelfs zo hard dat kamp Okawa hun zomerkamp af brak om te voorkomen dat nog meer mensen zich bij kamp ziek zwak en misselijk zouden voegen. Maar als je denkt dat onze uitbreiding daar ophoud heb je het mis.


Ben jij de volgende die zich bij ons aansluit?


Terugweg

Aan al het leuks komt een eind, en de terugweg is zo’n besef moment. Maar ook op de terugweg kunnen mensen stomme acties uitvoeren en gedwongen worden om een stukje te schrijven, lees hier de ervaring van Rian over de terugweg:

Nadat het zomerkamp eindigde ging iedereen weer terug in de auto en naar huis. Ik zat in de auto met Chaan, Jochem en Mick dat was erg gezellig. De terugreis kan ik heel kort samen vatten een zweefvliegtuig is een boot. Je kunt aan Chaan vragen hoe dat precies zit. 😊

xx-jes namens de zomerkampcommissie!