News‎ > ‎

Voorjaarskamp belevenissen van Nyke (De dag dat het 1-1 werd)

Geplaatst 17 jun. 2015 04:59 door Harm Elbertsen

De dag dat het 1-1 werd

 

We schrijven woensdag 6 mei 2015. Het is ondertussen de 4de dag dat ik met een klein groepje Okawanen in Zwitserland verblijf en de 3de dag dat ik zal gaan varen. Zondag was ik met grote ogen uitgestapt toen ik mijn “taxi” aan zag komen, maandag werd een soort triatlon met klimmen, kanoën en wandelen. Dat we door een prachtige kloof gekomen waren zag ik de volgende dag pas op de film. Dinsdag werd dus een welverdiende rustdag, terwijl de rest zich uit ging leven op de midden Verzasca.

 

Inmiddels zijn we dus op woensdag aangeland. De nog overgebleven heren (Ewout, Harm, Tom en René) besluiten dat het tijd wordt dat ik ook wat kan genieten van het water en de omgeving. De perfecte plek daarvoor is de boven Verzasca. We stappen in bij een groot familie-hotel in Sonogno. Tijdens het omrijden barst er een dikke bui los, gelukkig had het hotel een afdakje. De bui is snel voorbij en we lopen naar het water. Net voor we echt instappen laat de natuur zich nog even van haar slechtste kant zien… op hooguit 300m van ons af slaat de bliksem in op de berg! En dat terwijl de lucht juist helemaal was opengetrokken. Echt een donderslag bij heldere hemel dus. Om moeder Natuur nog even tot rust te laten komen spelen we nog 10 minuten ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet voor we dan toch echt vertrekken.

 

De rivier begint rustig, dan doemt de dubbele wegbrug voor Sonogno op. De beschrijving van 4paddlers geeft aan dat hier een lang katarakt begint dat eindigt op een onbevaarbare passage. Er staat ook dat je de passage niet te diep in moet varen om omdragen nog mogelijk te maken. Direct bij de brug zien we een gemakkelijk paadje omhoog aan de linkerkant. De rest wil nog wat blokken naar beneden varen, maar ik kies eieren voor mijn geld, klauteren heb ik al genoeg gedaan. Hoog op het paadje heb ik een prima uitzicht op de blokkentuin en wat de rest daar allemaal doet. Al gauw kom ik bij de onbevaarbare passage, dat je daar echt niet voorbij komt is vanaf mijn standpunt duidelijk te zien. Het water stroomt een bocht om, recht een grotje onder een enorme steen in. Er zijn verschillende lijnen, maar ze komen allemaal daar uit. De anderen staan inmiddels ook op de oever, aan de overkant. Ik kan niet horen wat ze zeggen, maar ik zie ze druk gebaren maken en lijnen aanwijzen. Omdat ik niet weet hoe het er vanaf die kant uitziet besluit ik ze te waarschuwen. Een fluitje en een reeks gebaren later kan ik gerustgesteld verder lopen, ze hebben het begrepen. (red.: later bleek dat zij het ook al gezien hadden)

Onderaan de passage komen we weer bij elkaar en varen we samen verder. Tom gaat voorop, afgewisseld door Ewout. Harm vermaakt zichzelf prima en ik vaar lekker achter René aan.

 

Al gauw volgt een wasbord-achtige passage die we eerst vanaf de kant scouten. Vanaf de kant verkijk je je toch snel op zo’n passage, het leek eigenlijk een best rustige lijn maar eenmaal op het water bleken die lieve golfjes toch kleine stoppers en verdwaalde stenen te zijn. Het lijkt hier en daar meer op pinball dan op varen, maar ik kom heelhuids beneden.

De volgende passages, met soortgelijke karakters, volgen elkaar vervolgens in een flink tempo op. Ondertussen zijn Tom en Ewout onbewust verzeilt geraakt in een soort machtsstrijd, ze willen allebei met alle geweld voorop varen. Gevolg, ze gaan steeds sneller naar beneden. En wij moeten er achteraan. Iedere keer als ik onderaan een passage kom zijn zij al halverwege de volgende, wat een conditie hebben die jongens!

 

In een van de passages vaar ik achteraan in de groep door een van de vele walsen heen. Deze wals heeft echter slechte zin en trekt me terug. Even schiet de paniek door m’n hoofd, oh help! Dan wint de ratio het toch, netjes opkanten en trekken aan die peddel. En warempel, het werkt! Zo werd het 1-0 in de wedstrijd tussen Nyke en de walsen…

Eindelijk lukt het ook de jongens in de voorhoede te bereiken. We gaan opzoek naar een strandje om in de zon, die vandaag voor het eerst deze week schijnt, wat uit te rusten. Maar eerst varen we nog een passage naar beneden.

 

De titel van dit verslag is: “De dag dat het 1-1 werd”. Je raadt dus waarschijnlijk al wat er in die passage gebeurde. Inderdaad…

We varen in het midden van de rivier. Aan het einde van de passage zie ik René aan de linker kant van de rivier een soort buitenbocht langs een partij stenen maken om vervolgens beneden het keerwater in te boofen. Ik doe een dappere poging deze lijn te volgen, maar het lukt niet helemaal. Te scheef aangevaren, te weinig snelheid, te weinig boof, geen bof, wie zal het zeggen. Het effect was dat ik wederom door een chagrijnige wals teruggefloten werd. Ik dacht nog aan mijn vorige overwinning en probeerde mijn winnende moves te herhalen. Helaas, het mocht niet baten. Ik wordt onder water getrokken. Het lijkt even alsof ik uitgekleed wordt, dan wordt het rustiger. Peddel uitbrengen, helaas… nog een keer… Peddel uitbrengen en… BOEM… steen tegen m’n hoofd, peddel uit m’n handen. Het is genoeg geweest, de wals heeft gewonnen. Het is 1-1.

Twee keerwaters lager vinden we het perfecte strandje. We genieten een kwartiertje van de zon en het uitzicht en varen dan rustig naar het eindpunt. De rivier is ook wat tot rust gekomen en er doen zich geen moeilijkheden meer voor. Waar de zijrivier in Brione bij de Verzasca komt stappen we uit. Het was een leuk traject!

 

Voor het eerst deze week is het echt lekker warm en zonnig. We genieten hiervan en hangen alle kleren uit. Terwijl alles lekker droogt gaan Harm en ik boodschappen doen, de anderen gebruiken de WIFI van het plaatselijke café om een plan voor morgen te maken. We eten rustig naast de rivier voordat we naar onze laatste kampeerplaats vertrekken. Morgen is alweer onze laatste dag.

 

Nyke

Comments