Trip reports‎ > ‎

Zomerkamp 2010 Ubaye racecourse

Ubaye Racecoarse

Hier is dan de laatste "officiele" vaardag aangebroken van het zomerkamp 2010 van Okawa. Dit stuk hebben we met z`n allen afgevaren, om zelf te leren om nieuwe rivieren te varen.

Voor ons was de opdracht simpel: Vaar voorop, begeleidt de passages waarvan júllie denken dat het nodig is, en zorg dat de rest van de groep er heelhuids en zonder grote vertraging vanaf komt. Ohwja: probeer ook af en toe te lachen :)

Het begon allemaal bij de brug waar we instapten: een brede rivier, veel water, niet warm, wel snel: We voeren het eerste stuk af op hoog tempo om de achtervolgers voor te blijven, en we stuitten op een paar mooie golven, dus hebben we die beveiligd omdat er een paar lelijke happers tussen zaten waar je liever niet doorheen drijft zonder boot. Gelukkig voor hen, helaas voor ons ging dit zo goed dat we meteen weer een sprint naar de volgende passage mochten trekken omdat iedereen van de achtervolgers ons al ingehaald had.

Even later bij de volgende passage waren we aan het twijfelen geslagen: moeten we hier wel stoppen of komen ze hier wel vanaf? We hebben gekozen om dit stuk toch maar te beveiligen met een paar lijnen en een materiaalvanger. We stonden op het punt om weer te vertrekken (er moesten nog maar 2 mensen komen) en het was raak! We hadden een zwemmer. Ik weet niet precies wat er gebeurde of wie het was, het gebeurde een stuk verder stroomopwaarts. Ik heb slechts de eer gehad om een polopeddel te mogen redden.

Het vervolg: de achtervolging liep steeds meer in op ons zodat wij steeds sneller en gehaaster de passages moesten verkennen, wat mij toch best zwaar viel. Inzien of een stuk water veilig te varen is of niet lukt wel. Maar nog niet vanuit de boot terwijl ik er zelf vanaf vaar. Daar heb ik toch wat meer tijd voor nodig. Zo kwam het dat de voorste groep al na een half uur behoorlijk gestresst was toen Casper naar ons toe kwam: "Eigenlijk is het niet de bedoeling dat jullie iedere passage beveiligen hoor, op deze rivier zijn er drie die ik graag beveiligd zie, vanaf hier hebben we allen nog de haaientand die de moeite waard is om te beveiligen." Door deze woorden hebben we weer wat frisse moet gekregen: we hebben een stukje dat we lekker af kunnen varen tot "De Haaientand" (ondertussen kwamen in mijn gedachten de meest wilde passages naar voren bij het horen van deze indrukwekkende naam: zouden we hier tussen de vlijmscherpe rotsen moeten slalommen om heel beneden te komen?).

Aangekomen bij de haaientand was er weinig overzicht. De passage begint met aan de linkerkant een paar flinke rotsblokken, waar ik samen met Bram de nobele taak gekregen had om plakkers tegen een van deze rotsen los te schrapen. Hoe doen we dat nou? Natuurlijk aangelijnd zwemmen! Zo blijkt maar weer dat dit één van de onderdelen is die op de veiligheidsweekenden erg spectaculair en universeel toepasbaar lijken. Halverwege kwamen we erachter dat deze aanpak verre van ideaal was omdat het niet mogelijk zou zijn om een zware boot al zwemmend de juiste kant op te trekken. Daarnaast neemt deze techniek twee personen in beslag en brengt het één van die twee minstens even zwaar in gevaar als de plakker zelf. Toch maar in de boot gestapt om -als het nodig was- iemand met de sleepboot aan het lusje van zijn boot bij de rots vandaan te takelen. Niet nodig geweest.

Wat ondetussen wel nodig was, was de communicatie met de groep die de rest van de passage was gaan scouten: het is erg lastig om mensen (juiste) instructies te geven als je geen idee hebt wat er aan komt, en daarnaast ook geen contact met personen kan krijgen die dat wel weten! De rest lag ondertussen een goede honderd meter verderop onderling te discussiërn waardoor fluitjes, springen en zwaaien niet opgemerkt werden. We hebben het eerste stuk afvaren dan ook niet kunnen begeleiden en zijn zelf als laatste deze passage ingedoken. Meteen als je dat doet wordt ook dudielijk waaraan deze passage zijn naam heeft te danken: er is een rots die inderdaad sprekend op een haaientand lijkt. Toch anders dan ik gedacht had!

Na deze passage viel het wel mee met moeilijke stukken en zijn we een stuk ontspannender het laatse deel afgevaren. Een gaaf stuk met golven waar je heerlijk doorheen kan beuken! Ik heb zef een hoop geleerd op dit stuk!

Elmar

Comments