Trip reports‎ > ‎

Zomerkamp 2010 boven Guil 's avonds

Boven guil, ‘s avonds.

Door  vijf Okawanen die om verschillende redenen niet toe waren aan een rustdag werd  na een halve dag varen tijdens het nuttigen van een drankje op het terras, besloten om het traject nogmaals af te varen.

“Vijf boten, vijf vaarders en de bijbehorende kajakattributen werden naar een auto overgeheveld die voldeed aan het woeste Alpenlandschap. Even later bereidden de vaarders zich voor door  het nuttigen van de overblijfselen van de lunch, het aantrekken van natte kanokleren en het vergrendelen van de zeer gekoesterde auto. Het vijftal, bestaande uit Ellen, Elmar, Martijn, Polo en Elise, begaf zich naar de rivier. De druk op de groep was hoog want zwemmen zou onherroepelijk leiden tot de straf van het schrijven van een vaarverslag en een te laag vaartempo leidde tot de stijgende kans op een boete wegens het varen na 18h. Achter de oranje oppereend dobberden braaf twee groene, een blauwe en een rode eend over de rivier stroomafwaards. Verscheidene keerwaters werden op een min of meer gecontroleerde wijze gevaren en de eerste echte passage naderde. Tot plots het samentrekken van de elastische sluiting tussen de blauwe boot en zijn vaardster hem een keerwater in dwong. De groep werd verward door dit incident waardoor zij bomen in beweging zetten. Het terugplaatsen van de elastische sluiting werd belemmerd door de hongerige loofboom maar gelukkig ontving de vaarder, geholpen door een heldhaftige medevaarder een magische kracht zodat de boom tot vochtige lucifers werd omgevormd en ook het water uit de volgelopen boot werd gedreven. De concentratie werd uit het woele water gevist en de tocht werd vervolgd. Tot grote spijt van de groep was dit boomkeerwaterincident niet voldoende om de schrijfstraf aan de vaarder uit te reiken. De strijd om niet te gaan zwemmen werd vervolgt terwijl ieders talent nog harder op de proef werd gesteld: Elmar werd misleidt door de betrouwbare stem van een kauw die hem vertelde links van het grote rotsblok te varen. Maar daarachter stond hem een schoorsteenhoog verval en een asfaltwals te wachten. Gelukkig was zijn engelbewaarder nog niet verdronken en werd hij door de lucht over de wals geëscorteerd. Polo die in een keerwater lager lag was zich van dit schouwspel niets gewaar want hij werd verblind door een okawarode gloed van de ondergaande zon. Vol vertrouwen omdat Elmar zonder anorakscheuren in het keerwater bij Polo was terechtgekomen, nam Ellen dezelfde weg. Helaas had zij haar engelbewaarder al ingezet om eerder een boom tot lucifers te maken en moest zij het nu alleen redden. Haar vrouwelijke intuitie leidde haar echter zonder problemen door de enorme wals en ze vroeg zich af waarom Elmar die engelbewaarder nodig had. Nu was het de beurt aan Elise om naar het keerwater te varen. Iets vertelde haar dat het verstandig was de steen langs rechts te passeren. Uiteraard had zij hierin gelijk gehad, ware het niet dat een boa constrictor, zo groot als drie invaders achter elkaar, al lang niet meer gegeten had. Een onderwatergevecht op leven en dood volgde. De boa omstrengelde de boot en deed een poging de boot op te eten. Gelukkig is het stevige Dagger plastic hier op berekend. Maar in zijn vreetlust trok de boa wel aan het lusje van de elastische sluiting. Met deze actie was de vaarder maar al te blij want dit was een kans om te ontkomen aan de zure sappen in de boa-maag. Nog enkele rake onderwaterklappen met het vlijmscherpe peddelblad zorgde dat de boa zijn aandacht verloor. Zo werd ook de boot bevrijd uit de omklemming door het op z’n zachtst gezegd irritante beest. Bewusteloos en zwaar toegetakeld dreef de boa richting de ondespoeling aan de rechterzijde van de rivier waarna niemand hem ooit nog heeft weergezien. Voor de heldhaftige zwemster was het verhaal nog niet gedaan want zij was nog een niet-te-onderschatten-stroomversnelling en enkele lullige-met-water-overspoelde-stenen verwijderd van het beoogde keerwater. Neptunus onthield haar niets want ook hij is op de hoogte van de huidige technologie van 3D printen en weet dat het een koud kunstje is om een kunstknie te vervaardigen. Hij zag deze zwempartij dan ook als de perfecte gelegenheid om de zwemster te  gebruiken als bal in zijn zelfontworpen flipperkast, de Boven Guil genaamd. 

Martijn die een beetje ontdaan was van dit schouwspel had ondertussen besloten dezelfde route als Elise te nemen. De onderspoeling was immers verstopt door de boa en vormde dus geen bedreiging meer. Ook Neptunus had genoeg gespeeld en zo had Martijn op zijn route naar het keerwater genoeg tijd om sla-plantjes te tellen. Op de rotswand groeiden maar liefst 134 krulsla-plantjes die dringend geplukt moesten worden. Het kajakkersmes van Polo werd aan een werplijn gebonden en met een kajakkerwaardige worp werden enkele plantjes die 10 meter boven de het keerwater groeiden, afgesneden. De blaadjes dwarrelden naar beneden en werden gewassen in het frisse smeltwater wat hun versheid zeker ten goede kwam.

Alsof er niets gebeurd was vervolgde het vijftal dapper hun tocht. Zij kwamen nog drie onderwaterratten,  één nog nooit ontstopte wasbaksifon en twee levensgrote muizenvallen tegen. Maar gezien hun goede vaarkwaliteiten hadden zij hier allen geen hinder van. Er werden mooie foto’s van deze natuurverschijnselen gemaakt. Helaas voor zij die liever pastis dronken bij de PMU dan te varen en dit alles niet in levende lijve hebben gezien, zat er geen rolletje in het fototoestel. De vaarders naderden een azuurblauw grindstrand en besloten hun tocht te onderbreken voor een dutje. Er werd hout gesprokkeld en al snel klonk er een geronk rondom het houtvuur.”

“Huh? Wat ruik ik nu? Rubber? Aaaah, verrek! M’n schoenen smelten! Nog nooit zo heerlijk geslapen in een campingstoel. Maar... waarom maakt niemand me wakker als ik bijna in brand sta?”

- “Wat je vertelde was zoooo spannend! Je mompelde in je slaap iets over een gigantische boa constictors, walsen, kajakkers en franse sla.”

 

Elise

 

Comments