Trip reports‎ > ‎

Hoegne 8 januari 2011

Hoegne, 8 januari 2011


Waterstand: 96 cm Belleheid

Weer: Droog, redelijk zonnig, 6 graden

Omgeving: ±50 cm sneeuw

Traject: Hockai tot Belleheid

Vaarders: Rene, Bart, Nyke, Ellen, Maatje Rene, Polo


Rinkel Rinkel, Rinkel Rinkel... 6 uur, de wekker gaat... Kanospullen in de auto en op naar Nyke, om van daaruit naar Rene te rijden. Hier hadden we afgesproken om half 8 waar we ook Bart treffen.

Daar begint de discussie. Wat gaan we varen. We hadden genoeg opties: Overal stond het water erg hoog. Hoegne: 95, Rur: 115, Prüm: 400, enz...

Uiteindelijk beslissen we met z’n allen naar de Hoegne te gaan.


De Hoegne, een rivier in België die vanaf het plateau van de Hoge Venen zich een baan door België heen trekt. De rivier kenmerkt zich door zijn verval (33 promille), breedte (± 5 meter max) en de verblokte passages.


Het is een prachtig wandel gebied. Meestal loopt er dan een klein stroompje door het gebied waar je kunt lopen op houten vlonders, over stenen, tussen / onder bomen door.

Totdat het eens flink gesneeuwd heeft, en dan ineens de temperatuur van -4 tot +6 graden stijgt. Dan komt er ineens een grote hoeveelheid water naar beneden. Dit kwamen we als eerste tegen bij het uitstap punt in Belleheid. Hier was de weg compleet overspoeld. Zelfs met een verhoogde Defender was ik hier niet door heen gereden! Op naar het begin punt, instappen en varen was het plan!


Nadat we naar boven gereden waren, alle auto’s bij het uitstap punt gezet en met een vriendelijke mede kajakker van Nirjhara mee gereden naar het instappunt.


Daar springen we de boot in ±50 meter van de water oever. De start van de trip: 50 meter Snowkayak plezier!

De eerste 500 meter gaan snel voorbij, een mooie WW III+. Nyke en Ellen vinden het allemaal erg snel gaan. De druk van het water is ook erg hoog. En besluiten voor de volgende 500 meter uit te stappen. En verstandig ook, de volgende passage, “Les Cascatelles” is een stuk WW V, sterk verblokt en sterk verval:

Hier ga ik in een smal verval nog om. Gelukkig weet ik nog te eskimoteren in het verval en zit ik alweer rechtop voordat ik in de wals beland. Oef, wil ik dit stuk varen, moet ik toch echt minder gaan dweilen dacht ik...



De Omgeving was prachtig, en om te kunnen scouten moesten we toch enige sneeuw trotseren.




Hierna was er een prachtige passage waarbij je eerst een verblokt stukje door moest varen, daarna 3 mooie lange slides waarvan de laatste in een bocht. Daarna eenstevig verval van een 3 à 4 meter met een flinke wals. Rene vaart het stuk uit enthousiasme 2 keer. Ik vaar het stuk en merk dat ik stevig terug getrokken wordt door de laatste wals maar weet er nog uit te komen. Bart wordt door het water met een noodgang stil gezet en blijft plakken in de wals. Na 3 rol pogingen, waarvan er 2 geslaagd waren overwint het water toch. Zwemmer nr 1 is een feit... Gelukkig snel alles aan de kant, boot legen en we kunnen weer verder.

100 meter verder komen Nyke en Ellen er weer bij. Alsnog een stevig stuk WW III+ waar er veel technisch gevaren moet worden, snel water lezen en continu blijven opletten.


Een aantal walsen later besluit Ellen de rest toch te gaan lopen. Ze voelt zich niet op d’r gemak op de rivier. Nyke gaat nog wel verder. Het laatste stuk zou allemaal een stuk vlakker worden. Met deze geruststelling varen we weer verder.

Dan gaan Rene en Nyke de hoek om, verder geen speciale dingen te zien. Bart volgt waarna ik een paar seconden later ook de hoek om kom kijken. Ik had al gemerkt dat de wanden een stuk steiler begonnen te worden. Een paar meter later werd me duidelijk waarom. Een drop van 3 meter recht naar beneden. Ik maak me klaar voor een mooie boofslag. Boot licht schuin peddel stevig voorin en... SH*T!

Op dat moment gaat het allemaal heel snel. Ik zie 2 rode boten met de onderkant naar boven 2,5 meter lager liggen. Nyke is blijven hangen dacht ik nog. daarna kwamen ineens 2 zwarten helmpjes boven drijven. Boofen is geen optie meer. Dan land ik boven op Bart en Nyke. Ik zie in een flits het bekende youtube filmpje van Corsica voorbij komen: http://www.youtube.com/watch?v=xE5N52V3IRk

Ik laat me dus zijwaarts het verval af vallen. Weet me met m’n peddel rechtop te houden, maar verlies hierbij wel m’n peddel. Ik pak 1 van de 2 boten vast en ga walsje hangen. Ik zie dat het Nyke gelukt is uit de stroming te zwemmen. (Hier geld: hoe minder zielen hoe meer vreugd...) Bart gaat nog een keertje onder, maar komt daarna ook het verval uit. Nyke heeft ondertussen de kant al te pakken. Bart snel daarna ook. Nu zat alleen ik er nog in, met 2 boten en m’n eigen boot. Door het keerwater wordt m’n voorpunt steeds het verval ingeduwd waardoor ik niet lekker m’n balans kan houden. Ik kijk rond en zie dat het onmogelijk is om een werplijn te ontvangen van Rene. Als laatste ontsnap poging om uit de wals te komen zonder peddel duw ik de boot die ik vast heb zo hard mogelijk het verval in, maar door het vele water in de boot heeft dit niet het gewenste effect. Ik ga om, twijfel nog een kleine seconde om te eskimoteren, maar weet zelf ook dat ik er op die manier toch niet uit kom en alleen maar een uitputtingsslag tegemoet ga. Toch maar zwemmen dan. Ik strek me armen uit, voel het lusje en BAM! Ik wordt met m’n hoofd op m’n achterdek gegooid. Oef dat ging hard. Toch nog maar eens proberen om m’n lusje te trekken. Deze keer geen boten in de weg. Ik zet me af tegen m’n boot en ga zwemmen. Ik voel een erg sterke stroming die me naar beneden duwt. Ik wacht en wacht. Heb het gevoel alsof ik niet verplaats. Ook onderwater kijken leverde enkel een donkere omgeving op. Op dit moment ging ik mijn hoofd toch al voelen en kon alleen maar hopen dat ik snel boven kwam en begon te zwemmen. Hopelijk naar boven. Toen begon alles lichter te worden en plop, ik was boven.

Ik klim de kant op en rust even uit. En zoals het een goed opgevoede boot betaamt komt hij langs drijven. Ik pak hem samen met Bart vast en proberen doormiddel van de carabiners uit de boot de werplijn die Rene ondertussen van bovenaf 

had gegooid vast te maken aan de boot zodat deze de steile wand op getrokken kon worden.



Langzaam aan krijgen we alle boten het water uit. De D65 heeft een pittige slag moeten leveren en was compleet gedeukt aan alle kanten en miste het middenschot. Langzaam verzamelde we de boten beneden




Na een stukje samen met Nyke en Bart gelopen te hebben wordt ik toch jaloers op Rene die verder is gaan varen. Ik vraag aan Nyke of ik d’r peddel mag lenen en stap samen met Bart weer in.

Met de laatste meters achter de rug stappen we met een dikke grijns op ons gezicht uit. Wat een prachtige sloot!

Snel nog even Nyke en Ellen helpen de boten te dragen, zij hadden al wat kilometers met de boot gelopen. Waarna we op de parkeerplaats en in het Cafe nog even na praten en luisteren en kijken:

De ene na de andere verloren kajakker kwam binnen lopen. “Heb jij een Oranje Mamba zien langs drijven?”, “Hebben jullie een Groene Diesel verloren, we hebben er een gevonden” Kajakkers met een sip gezicht die hun opengespleten boten op het dak binden. Oef wat was dat een slagveld!


Uiteindelijk zijn we de Tros Marets nog langs gelopen met een zaag om eventuele bomen uit de rivier te halen. Na een mooie wandeling staat deze rivier op het ToDo lijstje van mij...

en uiteindelijk op naar de auto’s met 6 voldane kajakkers, ondanks het ongeluk allemaal nog met een lach op het gezicht!


-Polo-


Comments